Wanda Gołkowska prekursorka konceptualizmu i op-artu to postać, która zapisała się na kartach współczesnej historii sztuki polskiej, wywierając ogromny wpływ na wrocławskie środowisko artystyczne. Gołkowska współtworzyła grupy Poszukiwania Formy i Koloru, Grupę Wrocławską, była związana z prowadzoną przez Jerzego Ludwińskiego Galerią pod Mona Lisą. Jako pedagożka i profesorka wykształciła całe pokolenia studentów. Urodzona w Rzeszowie, w latach 1945-1952 studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. Dyplom uzyskała w pracowni prof. J. Gepperta. Od 1991 roku profesor zwyczajny Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Od 1953 roku wzięła udział w około 350 wystawach zbiorowych, plenerach, akcjach i sympozjach oraz w 38 wystawach indywidualnych w kraju i za granicą. Uczestniczyła we wszystkich ważniejszych wystąpieniach polskiej awangardy; Plenerach Koszalińskich w Osiekach 1964-1981, I Biennale Form Przestrzennych w 1965 roku, Sympozjum Artystów-Plastyków i Naukowców w Puławach w 1966 roku, Wrocław 70, Plenerach dla Artystów Posługujących się Językiem Geometrii; w Białowieży w latach 1983-84, Okunince w latach 1985-2000. Początkowo jej poszukiwania dotyczyły malarstwa materii. Przełomowym dla twórczości artystki było I Biennale Form Przestrzennych Elblągu, na którym zrealizowała rzeźbę reprezentującą myślenie o formie w sposób intelektualny i zdyscyplinowany. Jej prace znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, Poznaniu, Katowicach i Bydgoszczy, w Muzeum Architektury we Wrocławiu, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, w Muzeach Okręgowych w Lublinie, Koszalinie, Chełmie, Legnicy, Sanoku, a także w wielu ośrodkach sztuki współczesnej w Niemczech, Szwecji, Francji, Holandii. Jest jedną z głównych przedstawicielek konceptualizmu, sztuki strukturalnej i op-artu w Polsce. Jej działalność artystyczna obejmuje malarstwo, rysunek, formy przestrzenne, teorię i sztukę konceptualną.

Dokumentacja